خلاصه ی کلیدی:
• به طور کلی، 44 درصد از گروه داپاگلیفوزین همراه با محدودیت کالری در مقایسه با 28 درصد از گروه دارونما(محدودیت کالری به تنهایی)، به ریمیسیون دیابت(بهبودی از دیابت یا رسیدن به قند خون طبیعی بدون نیاز به مصرف دارو) دست یافتند.
• این درمان همچنین وزن بدن را در مقایسه با دارونما کاهش داد.
5 فوریه 2025- بر اساس نتایج یک مطالعه تصادفی منتشر شده در ژورنال BMJ، استفاده از یک مهارکننده کوترانسپورتر 2 سدیم-گلوکز یا SGLT2 همراه با محدودیت کالری، منجر به نرخ بیشتری از بهبودی از دیابت نوع 2 در مقایسه با محدودیت کالری به تنهایی شد.
محققان خاطرنشان کردند که این مداخله ی "عملی و آسان" با چندین مزیت سلامتی مثبت دیگر، مانند کاهش وزن و بهبود عوامل خطر متابولیک همراه بود.
پرفسور شیائوینگ لی، استاد دانشگاه فودان در چین، گفت: نتایج بسیار هیجانانگیز و قابل انتظار بود. دیابت از دیرباز به عنوان یک بیماری صعب العلاج در نظر گرفته شده است و بیماران باید مادام العمر دارو مصرف کنند. با پیشرفت دیابت، عوارض دیابت نیز بروز می کند. بنابراین، یافتن یک استراتژی برای جلوگیری از پیشرفت دیابت برای پیشگیری از عوارض دیابت مهم است.
در این کارآزمایی تصادفی کنترل شده ی چند مرکزی، دوسوکور، محققان اثرات محدودیت کالری - کاهش 500 تا 750 کالری در روز - را در کنار 10 میلیگرم داپاگلیفلوزین روزانه(Farxiga، ساخت شرکت AstraZeneca) با محدودیتهای کالری به تنهایی، در بین 328 بیمار چاق یا دارای اضافه وزن مبتلا به دیابت 20 تا 70 ساله مقایسه کردند.
شرکت کنندگان در این مطالعه کمتر از 6 سال بود که به دیابت مبتلا بودند، در طول مطالعه گزارشی از رژیم غذایی خود را یادداشت می کردند و با انجام 150 دقیقه پیاده روی سریع در هر هفته یا انجام بیش از 10000 قدم در روز تشویق شدند که از نظر بدنی فعال باشند.
بهبودی از دیابت - که به عنوان حفظ سطح قند خون طبیعی حداقل به مدت 2 ماه پس از قطع داروهای ضد دیابت تعریف می شود - بیش از 12 ماه به عنوان اندازه گیری پیامد اولیه این مطالعه در نظر گرفته شد. پیامدهای ثانویه شامل وزن بدن، چربی بدن، دور کمر و فشار خون بود.
پرفسور لی و همکارانش دریافتند که 44 درصد از گروه داپاگلیفلوزین در مقابل 28 درصد از گروه دارونما به بهبودی دست یافتند(RR =1.56، 95٪فاصله اطمینان: 1.17 تا 2.09).
گروه داپاگلیفلوزین همچنین تغییرات بیشتری را در وزن بدن(تفاوت = 1.3 کیلوگرم؛ 95٪ فاصله اطمینان: 0.7 تا 1.9) و مقاومت به انسولین(تفاوت = 0.8؛ 95٪ فاصله اطمینان:0.4 تا 1.1) در مقایسه با گروه دارونما نشان داد.
علاوه بر این، فشار خون سیستولیک، چربی بدن، HbA1c، گلوکز پلاسمای ناشتا و تری گلیسیرید سرم همگی در گروه داپاگلیفلوزین در مقایسه با گروه دارونما به طور قابل توجهی بهبود یافتند.
هر دو گروه در فاکتورهایی از جمله دور کمر، فشار خون دیاستولیک و کلسترول تام بهبود داشتند، اگرچه تفاوت معنی داری در عوارض جانبی بین این دو مشاهده نشد.
محققان به برخی محدودیت های مطالعه اشاره کردند، به عنوان مثال، این یافته ها ممکن است به طور کلی برای جمعیت های مختلف یا کسانی که بیش از 6 سال با دیابت زندگی می کنند، قابل استفاده نباشد.
پرفسور لی و همکارانش نتیجه گرفتند: نتایج ما یک استراتژی جایگزین و عملی تر از مدیریت فشرده ی وزن برای دستیابی به بهبودی برای بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 که کمتر از 6 سال است که با این بیماری زندگی می کنند، ارائه داد. عوامل خطر برای ریمیسون دیابت و مکانیسم بهبودی از دیابت در آینده مورد بررسی قرار خواهند گرفت.
منبع:
https://www.healio.com/news/primary-care/20250204/sglt2-inhibitor-plus-calorie-restriction-improves-diabetes-remission-rate